من از تو روی نپیچم گرم بیازاری


که خوش بود ز عزیزان تحمل خواری

به هر سلاح که خون مرا بخواهی ریخت


حلال کردمت الا به تیغ بیزاری

تو در دل من از آن خوشتری و شیرینتر


که من ترش بنشینم ز تلخ گفتاری

اگر دعات ارادت بود و گر دشنام


بگوی از آن لب شیرین که شهد می باری

اگر به صید روی وحشی از تو نگریزد


که در کمند تو راحت بود گرفتاری

به انتظار عیادت که دوست می آید


خوشست بر دل رنجور عشق بیماری

گرم تو زهر دهی چون عسل بیاشامم


به شرط آن که به دست رقیب نسپاری

تو می روی و مرا چشم و دل به جانب توست


ولی چه سود که جانب نگه نمی داری

گرت چو من غم عشقی زمانه پیش آرد


دگر غم همه عالم به هیچ نشماری

درازنای شب از چشم دردمندان پرس


که هر چه پیش تو سهلست سهل پنداری

حکایت من و مجنون به یک دگر ماند


نیافتیم و بمردیم در طلبکاری

بنال سعدی اگر چاره وصالت نیست


که نیست چاره بیچارگان بجز زاری